Ας μιλήσουμε για το μικρό “ελεφαντάκι” που υπάρχει στο δωμάτιο…
Υπάρχει ένα θέμα για το οποίο η κοινότητα της μαγείας μιλάει ελάχιστα, έως καθόλου, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε σοβαρής συζήτησης. Δεν αφορά τα κόλπα, τις τεχνικές ή τις παραστάσεις, αλλά κάτι σημαντικότερο: Τα παιδιά!
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερα μικρά παιδιά να παρουσιάζονται ως “παιδιά-θαύματα” της σύγχρονης μαγείας! Εμφανίζονται σε τηλεοπτικά talent shows, σε πλατφόρμες όπως το YouTube, στο TikTok, στο Instagram κλπ. Τα βίντεό τους συγκεντρώνουν δήθεν “θετικούς” ανθρώπους που κάνουν σχόλια όπως “απίστευτο”, “ιδιοφυΐα” και “ο καλύτερος μάγος”! Συχνά, είναι οι ίδιοι που λίγα χρόνια μετά δεν θα σχολιάζουν πλέον, αφού θα έχει εξατμιστεί η “γλυκύτητα” της παιδικότητας!
Όμως, όπως συμβαίνει και στη μαγεία, υπάρχει κάτι που δεν βλέπει κανένας. Ένα ερώτημα που αποφεύγουμε ή δεν θέλουμε να κάνουμε: Ποιος πραγματικά ωφελείται από όλα αυτά; Το παιδί ή οι ενήλικες γύρω του;
Η μαγεία είναι μια τέχνη που -όπως κάθε τέχνη- απαιτεί χρόνο. Μελέτη, πειραματισμός, διάβασμα, εξάσκηση, προσωπική αναζήτηση και, πάνω από όλα, ωρίμανση. Μέσα από αυτά εξελίσσεσαι, όχι μόνο σαν καλλιτέχνης, αλλά και σαν άνθρωπος! Δεν είναι ένας αγώνας δρόμου για να γίνει κάποιος διάσημος στα οκτώ ή στα δέκα του χρόνια!
Ένα παιδί έχει ανάγκη να παίξει. Πρέπει να παίξει! Να βαρεθεί, να δοκιμάσει, να αλλάξει γνώμη. Να κάνει λάθη, χωρίς να υπάρχουν κάμερες! Όταν, όμως, κάθε καινούργιο τέχνασμα μετατρέπεται σε περιεχόμενο, κάθε πρόβα σε βίντεο και κάθε εμφάνιση σε αριθμούς προβολών, η σχέση του παιδιού με την τέχνη αλλάζει. Σταδιακά δεν μαθαίνει να αγαπά τη μαγεία. Μαθαίνει να κυνηγά την αποδοχή. Να γίνεται σκλάβος της πριν καν δημιουργήσει αντιστάσεις!
Να ξεκαθαρίσω ότι το πρόβλημα δεν είναι ότι ένα παιδί κάνει μαγικά. Αντίθετα, είναι υπέροχο να ανακαλύπτει ένα παιδί την τέχνη της μαγείας και μέσα από αυτήν να του αποκαλύπτονται όλα τα δώρα της!
Και εννοείται πως υπάρχουν καταπληκτικοί γονείς που καταγράφουν τα παιδιά τους από αγάπη και περηφάνια, χωρίς καμία πρόθεση εκμετάλλευσης. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το παιδί μετατρέπεται σε προϊόν. Όταν υπάρχει η ανάγκη να ανεβαίνει συνεχώς νέο περιεχόμενο. Όταν η αξία του μετριέται με προβολές. Όταν οι “ενήλικες”, γύρω του, αρχίζουν να σκέφτονται περισσότερο σαν παραγωγοί περιεχομένου παρά σαν γονείς ή δάσκαλοι.
Η υποκρισία φαίνεται σε μία αντίφαση που δύσκολα αγνοείται. Όταν κάποιος ασκεί κριτική σε μια παρουσίαση, η απάντηση είναι συχνά: “Μα είναι μόνο ένα παιδί!” ή “εσύ στην ηλικία του τι έκανες;”. Απαντήσεις που μαρτυρούν τον εγωισμό, μιας και αφαιρείται ακόμα και η δυνατότητα εξέλιξης μέσα από συμβουλές ή ακόμα και από τη επαφή με κριτικές!
Πράγματι, όμως, είναι μόνο ένα παιδί.
Και γι’ αυτό δεν θα έπρεπε να βρίσκεται σε μια θέση όπου αξιολογείται δημόσια από εκατομμύρια ανθρώπους!
Δεν μπορείς ταυτόχρονα να παρουσιάζεις κάποιον ως επαγγελματία καλλιτέχνη και, όταν δέχεται κριτική για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, να ζητάς εξαίρεση επειδή είναι παιδί.
Το πρόβλημα δεν είναι η κριτική, ούτε το παιδί!
Το πρόβλημα είναι ο ενήλικας που μετατρέπει το παιδί σε προϊόν!
Αυτός στερεί από το παιδί την ελπίδα να γίνει ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης!
Αυτός στερεί από το παιδί την απόλαυση να ανακαλύψει τη ζωή!
Αυτός κλέβει από το παιδί το δικαίωμα να είναι παιδί.
Τρίσταν